

Урман буйлап бүре китеп бара, ти. Ҡараһа - аҡланда бер себен ята. Үҙе шундай шат, бәхетле.
- Ниндәй бәхеттән балҡыйһың, себен? - ти бүре.
- Ана, тегендә филде туҡмайҙар!
- Ә һиңә ни ҡыуаныс унан?
- Һуң, мин дә берҙе барып тибеп киттем!
Икенсе көн бүре тағын был себенде осрата. Тик теге меҫкен ҡара ҡайғыға батҡан, күҙҙәрендә - хәсрәт. Үҙе үкһеп илай...
- Ниңә илайһың, себен?
- Кисә мин тибеп киткән фил үлгән. Бөтә ғәйепте миңә япһарҙылар!..