

Көнсығышта бер аҡыл эйәһе йәшәгән, ул үҙенең шәкерттәренә ошо һүҙҙәрҙе ҡабатларға яратҡан: «Кешеләр бер- береһен өс ысул менән хурлай ала. Улар һине аҡылһыҙ тип атарға, ҡол тип кәмһергә йәки һәләтһеҙ тип көлөргә мөмкин”.
Әгәр шундай хәл килеп сыҡһа, ябай хаҡиҡәтте иҫегеҙгә төтоғоҙ: аҡылһыҙ ғына янындағыларҙы аҡылһыҙ тип атар, үҙе ҡол хәлендә булған башҡа кешене ҡол тиер, һәләтһеҙ генә үҙе аңламағанды башҡаның аҡылһыҙлығы менән аҡлар».
Тормошта ла шундайҙар осрай. Шунлыҡтан, артыҡ көйөнмәгеҙ!
Рәфилә БИКЙӘНОВА