Лимондар һәм көнсөллөк

Бер көн ҡатыным магазинға лимон алырға ебәрҙе. Тымаулап ауырый ине. Артымдан: "Матурын, серемәгәндәрен ал", - тип ҡысҡырып ҡалды. Мин лимонлы кәштә янына килдем, тикшерәм: бөтәһе лә тиерлек быжыған, ҡалын тышлы. Күҙ сите менән генә ҡарайым: уң яҡтағы йәшниктән бер ир һайлап тора. Ундағылар эре, өлгөргән.

Был китһен дә, мин дә шунан һайлап аласаҡмын, тип уйлайым. Күршемдең үҙенә кәрәген алып тиҙерәк китеүен көтәм. Ә ул һаман теге лимондарҙың әле береһен, әле икенсеһен ҡапшап булыша. Биш минуттан түҙемлегем бөтөп, үҙе тураһында нимә уйлағанымды әйтергә уйлап боролғас... уң яҡта көҙгө торғанын күреп телһеҙ ҡалдым...