Төштәремдә генә әсәй ҡайтҡан икән...

Йомшаҡ ҡулдар сәстәремдән һыйпап
Ҡымтып ябып ҡуйҙы юрғанды
Баш осомда шымып ултыра ул
Көткән төҫлө мин уянғанды.
Ҡайтарҙым да юрғанымдың осон
Тыныс ҡына уны күҙләйем.
Китеүенән ҡурҡып өндәшмәйем
Йылы ҡараштарын эҙләйем.
Ҡысҡыраһым килә "Көнләшегеҙ, дуҫтар,
Мине әсәкәйем ярата..."
Тауышҡынам сыҡмай, йәштәремә быуылам,
Ә әсәйем мине йыуата:
"Түҙ һин, балам, түҙ, балағынам
Тормош ауыр шикһеҙ килешәм..."
"Туҡта,ал таң, зинһар,атмай торсо
Мин бит әсәм менән һөйләшәм..."
Тағы был төш... Ниңә өнөм түгел
Өндәремдә һине юҡһынам,
Төштә булһа ла күрәйем тип
Ҡара, ғәмһеҙ төнгә ашҡынам.
Мохтажмын мин һинең кәңәштәргә
Тойғом килә ҡулдарың наҙын
Күҙҙәреңә бағып серҙәр һөйләр инем
Әйтһәң әсәй: "Мин ҡайттым, ҡыҙым! "
(Фәнүзә Хәлитова)