Аҡыллыға ишара

Бер остаздың өйө бер ҡасан да буш тормаған: уға кешеләр көн дә аҡыл-кәңәш һорап килер булған. Айырыуса йәштәр яратҡан уны.

- Ошо һорауға яуап бирегеҙ әле, - тигән бер көн ҡарт. - Бүрәнәлә теҙелеп ултырған өс тәлмәрйендең береһе һыуға һикерергә ҡарар иткән. Нисәүһе өҫтә ҡалған?

- Бәй, икәүһе... - йәштәр һорауҙың үтә ябайлығына аптырап, бер-береһенә ҡарашҡан.

- Юҡ, дөрөҫ түгел, - тигән ҡарт.

Хәҙер йәштәр төрлөсә яуап биреп ҡарай башлаған, ә оҙаҡ өндәшмәй ултырған береһе әйтеп ҡуйған:

- Өсәүһе лә өҫтә ҡалғандыр...
- Ни өсөн былай уйлайһың?
- "Тәлмәрйен һикергән" тип әйтмәнегеҙ бит.

- Дөрөҫ. Ҡарар ҡылыу менән эште ғәмәлгә ашырыуҙы бутарға ярамай, - тигән остаз.