Хикмәтле хикәйә

Бер көн аҡыл эйәһе уҡыусыларынан һораған:
– Ни өсөн кешеләр талашҡанда тауышын күтәрә?
– Тыныслығын  юғалтҡанғалыр, – тип фаразлаған уҡыусылар.
– Кеше яныңда торһа, ни өсөн тауыш күтәрергә һуң? – тип һораған уҡытыусы.

Уҡыусылар аптырап яурын һикерткән. Шул саҡта уҡытыусы һорауға аңлатма индергән:
– Талашҡанда, ризаһыҙлыҡ артҡанда, йөрәктәр алыҫлаша.  Уның менән йән дә йырағая. Бер-береһен ишетеү өсөн уларға тауышты күтәрергә тура килә. Үпкә һәм асыу ни тиклем көслө булһа, улар шул тиклем нығыраҡ ҡысҡыра.

Ә  ғашиҡтар шым ғына  һөйләшә, сөнки йөрәктәр  яҡын, улар араһындағы алыҫлыҡ тулыһынса юҡҡа сыға.Ундайҙар  хатта һөйләшмәй, ә шыбырҙаша ғына. Ҡайһы мәлдә һүҙҙәр ҙә кәрәкмәй –сөнки күҙҙәр бөтәһе тураһында  һөйләй.

Онотмағыҙ, талаш һеҙҙе бер-берегеҙҙән алыҫлаштыра, ә юғары тонда әйтелгән һүҙҙәр был аралыҡты күп тапҡырға арттыра. Быны артыҡ ҡулланмағыҙ, бер көн килеп, һеҙҙең арағыҙҙағы аралыҡ шул тиклем артыр, хатта кире юлды таба алмаҫһығыҙ.

Рәфилә БИКЙӘНОВА