Күршем сирләгәндә

Күршем сирләп тора. Эсем боша:
Эшкә үтмәй тәҙрәм ҡаршынан,
Үҙ баһаһын белеп, ҡупшы ғына,
Ҡарҙа эҙ ҡалдырып артынан.

Ишек алдым хатта буп-буш кеүек –
Ҡойма аша һөрән һалыу юҡ,
Тик бесәйҙәр саба ары-бире,
Тәҙрә шаҡый турғай туҡ та туҡ.

Эсем боша. Күршем ни хәл икән?
Килешерме керһәм хәл белеп?
Дуҫтар-туғандары күп шул уның,
Киләләрҙер, тимен, эркелеп...

Шәп кешенең дуҫтары күп була,
Мин – тик күрше...
Булһын, керәйем!
Тәмлекәстәр тотоп керәйем дә,
Хәл-әхүәлкәйҙәрен беләйем!

Күрше хаҡы – Тәңре хаҡы, тиҙәр,
Рәхмәт, Тәңрем, һай шәп күршеләр!
Был өс көнлөк кенә донъяларҙа
Татыу йәшәйексе, кешеләр!
Фирүзә Абдуллина.

Фото архивтан.