Үтмә әле, йәйем, ашыҡма...

Үтмә әле, үтмә, сәскәле йәй,
Йәйләүҙәргә тирмә саҡ ҡорҙом.
Диңгеҙҙәрҙә йөҙгән һалғынамды
Ел ыңғайы әле саҡ борҙом.

Үтмәй торсо әле, ҡабаланма,
Һине күргәндәй ҙә булманым.
Йә болотоң баҫып ямғыр ҡойҙо,
Ҡояш йылыһына туйманым.

Наҙҙарыңда, эй, ирейһе килә,
Сәскәләрҙең тойоп хуш еҫен,
Күрге килә ҡара ямғырҙан һуң,
Ҡояш нурын, йәйғор төҫөн.

Өлгөрмәнем ниәттәрем үтәп,
Ах, үҙем тылсымсы булһамсы!
Үтеп кенә барған ваҡыттарҙы
Теҙген тартып кире борһамсы!

Үтмә әле, ҡабаланма йәйем!
Әле һиндә йәшәп туйманым.
Ваҡыт ҡуласаһы тәгәрәй шул,
Беҙҙән тормай- шуны уйланым...

Ә әлегә йәйләп туйманым...

(Рузалиә НИҒМӘТУЛЛИНА)