Мунсаның тәнгә лә, йәнгә лә шифаһы борондан билдәле. Боронғо Римда мунса инеү һаулыҡ һаҡлауҙың ғына түгел, мәҙәниәттең бер өлөшөнә әйләнгән.
Мосолман илдәрендә мунса тиҙ таралған, сөнки пәйғәмбәребеҙ Мөхәммәт: «Таҙалыҡ - имандың яртыһы», - тип әйткән. Мунса - йыуынып сығыу урыны ғына түгел, күп сирҙән дауа ла. Бөгөн ул, ғәҙәттә, йән дә, тән дә таҙарынырлыҡ, шифа алырлыҡ, ял итерлек итеп төҙөлә.